***

 اي کاش انتظار پاياني داشت تا من مي توانستم باز آن دستان پر مهرت را بگيرم و براي آخرين بار بر آن بوسه زنم... اي کاش انتظار پاياني داشت تا من دوباره تو را در آغوش بگيرم و براي آخرين بار وجودت را حس کنم... اي کاش انتظار پاياني داشت تا من در آغوش تو ميمردم ...

سال نو مبارك

Happy New Year

امروز با یکی از دوستام می چتیدم که یه خبر تاسف بار بهم داد. (به قول مخبر های تلوزیون به مشروح خبر توجه کنید...)

سد سيوند در استان فارس در آستانه آبگيري است که با اين کار براي هميشه آرامگاه کورش کبير نابود ميشود. اين خبر را يک منبع مطلع در سازمان ميراث فرهنگي اعلام کره است. با اين کار براي هميشه آرامگاه کوروش کبير به زير آب ميرود و بخش بزرگي از پاسارگاد نابود ميشود. دوستان عزيز از هر طريقي که شده اين خبر را به دوستان خود و عاشقان اين مرز و بوم برسانيد.شايد کسي كاري كند.

هرچي دلت خواست بگو،اما نگو كه مي ري

نگو هواي عشق رو از نفسام مي گيري

هرچي دلت خواست بگو خونه خرابم نكن

من خود انتظارم نقش بر آبم نكن

باز هوس يه دردم يه درد عاشقونه

عشقي كه از نگاهت به يادگار بمونه

ابر رو چشام به عشقت كوچه رو آبپاشي كرد

حتي رو سقف خونه عكستو نقاشي كرد

تا ماه من تو باشي خورشيدو دوست ندارم

پيرهني از ستاره براي تو ميارم

هرچي دلت خواست بگو نگو دوستم نداري

نگو براي رفتن هزار بهونه  داري

اين همه از تو گفتم شايد كه فكر رفتن

از سر تو بيفته بخواي بموني با من

پيله

نيكوس كازانتزاكيس (نويسنده‌‌ زورباي يوناني) تعريف مي كند كه در كودكي، پيله كرم ابريشمي را روي درختي مي يابد، درست زماني كه پروانه خود را آماده مي كند تا از پيله خارج بشود. كمي منتظر مي ماند، اما سرانجام – چون خروج پروانه طول مي كشد – تصميم مي گيرد به اين فرايند شتاب ببخشد. با حرارت دهان اش پيله را گرم مي كند. اما بال هايش هنوز بسته اند و كمي بعد، مي ميرد.

كازانتزاكيس مي گويد: بلوغي صبورانه با ياري خورشيد لازم بود، اما من انتظار كشيدن نمي دانستم. آن جنازه كوچك، تا به امروز، يكي از سنگين ترين بارها بر روي وجدانم بوده. اما همان جنازه باعث شد بفهمم كه فقط يك گناه كبيره حقيقي وجود دارد: فشار آوردن بر قوانين بزرگ كيهان. بردباري لازم است، نيز انتظار زمان موعود را كشيدن، و با اعتماد راهي را دنبال كردن كه خداوند براي زندگي ما برگزيده است.

بخشش

دوزنداني سياسي سابق آرژانتيني، پس از آن كه سال ها هيچ تماسي با هم نداشتند، در ميخانه اي در خيابان مايو همديگر را ديدند و آغاز به مرور سال هاي سياه اختناق كردند، زماني كه مردم بدون گذاشتن رد پايي از خود، ناپديد مي شدند. در اوج صحبت، يكي از ديگري پرسيد:

- چند سال در زندان ماندي؟

ديگري پاسخ داد: دو سال.

- من شكنجه هايي كشيدم كه هيچ كس نمي تواند تصور كند. جلو چشم هايم به همسرم تجاوز كردند. اما مسؤولان اين كار هرگز دستگير و محكوم نشدند.

- بسيار خوب. آيا روح تو آن ها را بخشيده است؟

- معلوم است كه نه!

- پس هنوز زنداني آن ها هستي.

پائولو كوئيلو

دومين مكتوب